Ah, Rumeli - Balkanlar; Öz Vatan

Uçan Kuşuna Sevdalı, Esen Yeline Hasretim...

Ah Rumeli, Ah Rumeli

Sevdandır beni diyar diyar koşturan

Aşkındır damarlarımdaki al kan

Ver deseler düşünmeden tek bir an

Neyim vardır ki başka al sana bir can

Can sana kurban, sana can kurban

Ah Rumeli, Ah Rumeli

Tütünümsün Kaygusuz Abdal mirası

Ak bulutlarla ufkumsun kaderimi yazan

Osman Paşam Pelevne'den çıkmaz

Kadırgalarım Tuna Deltasında yüzmez

Yüzbin tabur gelse kederimi örtmez

Adriyatik'ten Karadeniz'e,

Akdeniz'den Sibirya'ya kadar

Sen benim alın yazımsın, hayat bağımsın

Alevi – Bektaşi Yolu’nu Yaşatan Babalar / Zakirler

Bulgaristan Kırcaali Sürmenler Köyü'nden olup Babalık ve Zakirlik yapan ve Cem Vakfı Cennet Mahallesi Cemevi’nde hizmet yürüten çok sevgili Veli Altın Baba'yla kendi yöre inanç ve kültür dünyasıyla ilgili yaklaşık 2 saat söyleşi yaptık.

Oldukça donanımlı ve birikim sahibi olan Veli Baba doğduğu ve bir dönem yaşadığı yörenin inanç ve kültür dünyasına ilişkin oldukça bilgili bir inanç önderimiz.  Türkiye’ye gelip İstanbul’a yerleştikten sonra da, aynı aşkla hizmetlerine devam eden Veli Altın’dan bu uzun soluklu söyleşimizde detaylı bilgiler derledim.

Cemevi’nde yaptığım söyleşi boyunca aralıksız bilgilerini aktaran Veli Altın, Güney Bulgaristan’da yaşayan Alevilik – Bektaşilik, yöredeki köyler, türbeler, ziyaretler, cemler, cem çeşitleri, cemin anlamı, cemdeki hizmetler, sene içendeki Otman Baba Birliği, Sultan Nevruz, Hıdırellez, Muharrem, “52-90” Kavramı, Zakirlik, Babalık, Bir Babanın Seçilmesi, İstanbul’daki Babalar, Şu Andaki Durum hakkında bilgilerini bizimle paylaştı.

Kendisi 50-60 Nefesi ezbere okuyabilen, yöre makamında deyişler de söyleyen Veli Altın aynı zamanda geleneği bugün de yaşatan önemli simalardan birisi.

Daha önce kendisiyle Cem Tv.’de de söyleşi yaptığım, bazı çekimlerini yayınladığım Veli Altın’ın sazı ve sohbetinin ve bir ceminin baştan sonra kayda alınması yararlı olacaktır.

Bir Güzel Buluşma Ve Söyleşi

Bulgaristan Haskova'dan Alan Mahalle'den İstanbul'a gelen gelen çok sevgili Zeki Güneş'le Cem Vakfı Cennet Mahallesi Cemevi'nde buluşup sohbet ettik. Yine aynı yöreden Bulgaristan Kırcaali Sürmenler Köyü'nden olup Babalık ve Zakirlik yapan ve cemevinde hizmet yürüten çok sevgili Veli Altın Baba'yla da yöre inanç ve kültür dünyasıyla ilgili yaklaşık 2 saat söyleşi yaptık.

Yolu yaşatanlara aşk olsun..

Ayhan Aydın

04 Ocak 2021, Salı

Köy Enstitüleri ve Hasan Ali Yücel Anma Programı

Köy Enstitülerini Araştırma ve Eğitimi Geliştirme Derneği (KAGEV)’nın destekleriyle, bugün, 13.30 – 18.00 saatleri arasında, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Büyük İstanbul Otogarı’nda gerçekleştirilen Köy Enstitüleri ve Hasan Ali Yücel Anma Programı açıkçası dolu dolu geçti.

Gazeteci Orhan Bursalı, Doç. Dr. Aynur Soydan Erdemir ((KAGEV)  Genel Sekreteri) , Dr. Yazar Sadık B. Albayrak ve Aydın Bal’ın konuşmacı olarak katıldıkları etkinlik, aslında şehrin en hareketli yerlerinden birisinde, binlerce insanın şehir ve ülke değiştirdiği bir alanda yapıldı. Kültürler değişirken, Türk eğitiminde çok köklü bir değişimin simgesi olan ve aradan yarım asırdan fazla bir zaman geçse de halen çok konuşulan köklü bir eğitim seferberliğinin simgesi olan bir kurumun konuşulduğu bir etkinliğin burada yapılması da çok ilginç ama çok anlamlıydı doğrusu.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin çok önemli bir gayretle ve örnek teşkil edecek şekilde yeniden düzenlediği Büyük İstanbul Otogarı’nın yönetim bölümündeki Hasan Ali Yücel Toplantı Salonu’ndaki etkinlikle birlikte önemli bir fotoğraf sergisi de açıldı. Ben bu fotoğraflardan çok etkilendim. Çünkü buradaki fotoğraflar bir ülkenin yazgısını değiştirebilecek bir neslin umut dolu olmasına rağmen, baltalanan geçmişinin acı hatıralarını da bağrında saklıyordu. Türk eğitim seferberliğinin en büyük devrimci evrelerinden birisi olan Köy Enstitülü Yılların ölümsüz hatıraları, bu milletin hafızasının yok edilemez bir parçası olarak sonsuza kadar bizlere derin öyküler anlatmaya devam edecektir. Belki de bu konuda çok ciddi bir kütüphane yanında, bir müzenin de kurulması gerekir.

Türk Eğitiminin Devrimci öncü isimlerinden Hasan Ali Yücel’in 124. Doğum Günü münasebetiyle düzenlenen etkinlik aslında şehirleri birbirine bağlayan bir mekânda, ellerinde bir zamanlar tahta bavullarla eğitim için seferber olan öğrencileri ve öğretmenleri de birbiriyle buluşturan bir manevi ruha da sahipti. Ama bu organizasyonda önemli bir içtenliği ve emeği olduğu anlaşılan Fahrettin Beşli’nin söylediği gibi, ta o zamanlar yokluğun pençesinde kendisine bir gelecek kurma hayalinde olan köy enstitülü çocukların ana çalışma ve dolayısıyla barınma mekânlarından birisi de otogarlar olmuştur.

Etkinlikte ilk sözü alan Büyük İstanbul Otogarı İşletme Müdürü Sayın Fahrettin Beşli’nin belirttiği gibi, bu etkinlik, tüm Türkiye için çok önemli olan Köy Enstitüleri ve çok önemli tarihi bir şahsiyet olan Hasan Ali Yücel’in anılmasının ötesinde anlamlar ifade ediyordu.  Bu etkinlik; Türkiye’nin yaşadığı büyük eğitim hamlesinin anlatılması, yeniden hatırlatılması, geleceğe köy enstitülerinin ruhuyla bakmak için yeniden bir başlangıç ve bu bilincin geleceğe taşınması yönünden de önemi büyük ve çok anlamlı olan bir etkinlikti. Fahrettin Beşli’nin söylediği gibi bugüne kadar köy enstitüleri, köylü çocukların eğitilmesi, onların kurtarılması şeklinde bir algı yaratılmaya çalışıldı. Köylü çocuklarının eğitilmesi aynı zamanda köyü değiştirme ve köyde yapılmak istenen bir reformun parçasıydı.

Pırıl pırıl bir ortamda, gençlerin de işin içine girmesiyle başarılı bir şekilde süren anma etkinliğinde söz alan konuşmacılar; gerek köy enstitülerinin Türkiye’nin çağdaşlaşmasındaki ve eğitimindeki önemine, gerekse Hasan Ali Yücel’in yaşamı, kişiliği, gayretleri ve emekleri konularını gündeme getirdiler.

Anma için seçilen konuşmacılardan önce de; KAGEV Başkanı Prof. Dr. Güler Yalçın, Boğaziçi Yönetim A.Ş. Genel Müdürü Ethem Pişkin, İstanbul Büyükşehir Gurup Başkanvekili Doğan Şubaşı, Hasan Ali Yücel’in kızı Gülümser Yücel de etkinlikte anlamlı birer konuşma yaptılar. Dimağı aydınlıklar içindeki Gülümser Yücel’in yaptığı konuşmada söylediği gibi; ülkemizin bugün içine düşürüldüğü duruma “yabancı güçler” de şaşırmaktadır.

İlk ve Son Karşılaşmamızmış

Selçuk Haznedar Da Göçüp Gitti Bu Zalim Dünyadan…

Son zamanlarda yaşamla ilgili daha çok düşünüyorum. Dün bir hayâsızın yazılarından sonra burnumdan kan geldi… Son zamanlarda başım dönüyor zaten. Bir varsın, bir yoksun dünyası.

Ama niçin varsın, niye yaşarsın bu dünyada?

Candan sevdiğim bir hemşerim olan Kamil Koç sayesinde tanıdım onu birkaç ay evvel. Avcılar’da bir araya gelmiş, saatler boyunca süren, yürekten ve özden gelen duygularla kavuşmuştuk. Anlaşmış, sözleşmiştik bir daha, bir daha bulaşmaya. İşimiz, sevdamız bu zaten; yani insan öyküleri dinlemek, derlemek… Çektiği onca çilelerini, hayallerini, düşlerini bana anlatacaktı.

Ama öyle yarım kalır hayatlar, öyle yarım bırakır yüz üstü seni, yaşam denen bilinmez dehliz, çevirir acımasız çarkını her gün bir acıyla seni üzer, üzer, üzer durur…

Devrimci, çevreci, yüreği sevgiyle çarpan, kendinden çok insanı, insanlığı, toplumu, ülkesini, çevreyi düşünen bir can insan, canlar canı eşi bulunmaz bir nazlı insan… Hayatın çilesini çok çekmiş yaralı bir yürek, hayalleri elinden alınmak istenmiş mazlum bir insan… Selçuk Hazinedar…  İşte insan bunları görünce isyan ediyor, haykırıyor, şaşırıyor, üzülüyor… Adaletsiz dünya, diyor; baştanbaşa kimi güldürdün zalim dünya, diyor. Öfke duyuyorsun tüm haksızlıklara, böyle bir düzene, sisteme, duyarsızlıklara… Selçuk Hazinedar… Tüm yaşamını toplumuna adamış yiğit bir insan ama üç beş gerçek dostundan başka kimi vardı acaba arkasında? Elbette ilkeleri, yaşamı, duruşu, düşünceleri onu var eden tüm kutsal değerleri… Ama kim tutar böyle insanların ellerinden?

Gerçekten, gerçekten iyi bir haber almak için devamlı Kamil Abi’yi arıyordum. Bu güzel insanla bir daha buluşmak, sohbet etmek, dertleşmek, onun birikimlerinden yararlanmak…

Söyleyecek söz bulamıyorum… Benim için de ayrı bir hüzün, bir insanla öyle güzel bir muhabbetle buluşuyorsun, konuşuyorsun, tam anlaşıyorsun… Sonra sonsuza kadar ayrılıyorsun…

Nurlarda yatsın bu güzel insan… Toprak Ana’nın bağrına sır olsun… Cümle yaratılmışlarla bir olsun… Özü toprak, özü insan, özü şiir olsun, yılmaz mücadeleci Selçuk Abi, her söz yarım, her söz eksik senin için, uğurlar olsun…

Ey Yaralı Memleket

Vatan dedik, bayrak dedik, yurt dedik

İnsan sevgisi gibi, kurdu da var, kuşu da var dedik

Çıktık aşılmaz denilen engelli yollara

Bu başı duman duman karlı dağlarda

Bir sevda ateşi yanmaya devam eder mi?

Delik deşik edilmiş maden aranmış

Bir yaralı ceylan var kaya dibinde

Yanmış, yakılmış ormanlar içinde

Bir kınalı kuzudan ana sevgisi vaz geçer mi?

Aç, çıplak bedenler, suyu kesilmiş pınarlar

Bu sevda, bu bilinç, bu yürek, bu türküler

Topla, tüfekle, türlü engelle hiç susar mı?

Jandarma dipçiği kırmış dizimi aman yar, aman yar

Tam bağımsız bir ülke özleminden

Bu türlü acılar seni yolundan alır koyar mı?

Kucak kucak güller dersem

Dostun mazlum bağına girsem

Bülbül olup zara gelsem

Çok sitemler edip de bir ağıt yaksam

Bu onulmaz yaralar merhem tutar mı?

Yüreğiyle, sevdalarıyla, yarım bırakılmış umutlarıyla

Tüm dünyaya sığmayan hayalleriyle

Dost Selçuk Hazinedar

Bu toprağa, Ordu iline sığar mı?

(Ayhan Aydın)